داشتیم سیب گلاب میخوردیم (عاشق سیب گلابه!) که یه تیکه ش لای دندونم گیر میکنه!

میگم: «من همیشه از گیر کردن چیزی لای دندونم متنفرم!»

میگه: «منم همینطور! ولی این نشون میده که

به دست اوردن هر چیز خوبی با سختی همراهه!»

تیکه هه یهو در میاد و یه نفس راحت میکشم و میگم: «خداروشکر!»

میگه: «دیدی؟ سختی ها همیشه زود تموم میشن »

من:

+ 16 روزایی رو داریم تجربه میکنیم که از قشنگ ترین روزهای زندگی هر زوجیه؛ برای ساختنِ آشیونه ی مشترکشون :) سختی و فشار زیاد و استرسش رو خیلی وقته به جون تهیهیم و حالا وقتِ به ثمر نشستن خستگی ها و دویدن هامونه .. این روزای پیش رو از همیشه برام عزیزترن .. وقتی که با هم توی خونه ی اُمیدمون نشستیم و یهو از خستگی بیهوش میشه .. وقتی توی انبوه خاک و کارتن و پلاستیک وسط سالن لخت خونه یه فرش میندازیم و باهم میوه میخوریم و اولین چای توی خونه ی خودمون رو باهم مینوشیم .. ذوق دیروزم و برق خوشحالیِ واقعی چ

از اینهمه اعتمادی که بهش دارم تعجب میکنم گاهی ..متعقدم که آدم ها خودشون با رفتار و صداقتشونه که مشخص میکنن تا چه حد قابل اعتمادن! و چقدر سخت ممکن این اعتماد به دست بیاد برای یه عمر زندگی آروم و ساختن یه آشیونه گرم کنار مردی .. علی من قلبش مثل ماهیه! مثل شیشه س! مثل یه حریر نازک و نرمه! اونقدر صاف و یه رنگه که همون بار اولی که دیدمش تا تهش رو خوندم! اونقدر قلب و روح و جسمش پاک و مهربون بود که همون اوایل آشنایی فهمیدم داشتن چنین قلبی تموم چیزیه که واسه یه عمر آروم زندگی کردن نیاز دارم ..محسن خان چ

تو زندگی هرکس روزهایی هم هست که ققط خودشه و میدون! روزهایی که اوضاع اونقدرررر بهم میپیچه که هیچکس نمیتونه نجاتش بده جز خودش. تا فرسخ ها نه دوست و رفیقی دیده میشه و نه یار دل آرومی که دستش رو بگیره و از منجلاب شرایط بالا بکشتش و نه پدر و مادر دلسوزی که غصه مظلومی بچه شون رو بخورن. اون موقع حتی سایه ت هم خودشُ گم و گور میکنه. تویی و یه جهان هستی با تموم در و دیوار و زمین و خنزل پنزلای توش که باید بجنبی و باسن مبارک رو تکونی بدی و کاری کنی قبل اینکه بخواد درسته قورتت بده. دیگه حتی مایه کیک شکلاتی

+ 21 تو این لحظه که دارم مینویسم هم از دستش یه دنیا دلخورم، هم بهش حق میدم!یعنی دقیقا قلبم یه عالم بهونه میگیره و اشک میریزه ولی سریع‌تر عقلم میاد بغلش میکنه و با سلاح منطقش قانعش میکنه که حق با اونه! تقصیر من چیه که دوری ازش برام مثل جون کندن تو یه غار سرد و یخبندونه که قندیلاش دونه دونه میفتن روی سرمُ با هر ضربه ای بغضم میترکه؟ انتظار یدونه مسیج سر صبح یا سر شب حتی خالی که فقط بدونم گاهی گوشه ذهنش میون یه عالم سنگ و بلوک و آجر منم دستی براش تکون میدم و به یادش میام چیز زیادیه؟

در زمان حاضر 4مهره .. ساعت 10:50 صبحه .. همینطور که آهنگ «دنیا» از حبیب داره میخونه و بازم قدرت جادویی موسیقی به درونم رسوخ کرده و تموم وجودم رو از عشق و امید پر کرده .. تموم نیروها و امدادهای فعلی و غیبی جهان رو پیش خودم فرامیخونم و ... میرم که اون کار رو از صفر ابتدا کنم و انجامش بدم .. پس .. به توکل نام اعظمت ای مهربان ترین مهربانان

این من نیستم! والا من نیستم! بلا من نیستم! یه دختر حساسِ نازک نارنجی که با هر حرفی غم عالم میشینه تودلش! پر توقع و پر رو که اگه تموم عالمم بهش بدن باز یه بهونه ای داره! بی نهایت مصرف گرا و ولخرج که هیچی سیرش نمیکنه ! میدونه پر از تقصیره ولی باز شده ترک دیوارم پیدا میکنه و همه رو میندازه گردن اون! میتونه ساعت ها بی وقفه غر بزنه و گله کنه ! باسنشم که به غایت گشاده و همیشه خسته س.. خسته تر از همیشه ..من کی اینقدر وحشتناک شدم؟ کی اومده کالبد منو تسخیر کرده؟میبینی؟ حتی الانم نمیتونم بپذیرم که باعث تم